ناهنجاری های تعادل بدن پس از سکته مغزی

مقدمه

اختلالات موجود درتعادل بدن پس ازسکته ی مغزی افزایش پیدا می کند و مانع از استقلالِ افرادی که سکته کردند می شود. از بین رفتن تعادل و به هم ریختگی آن درافراد پس از سکته، شرایط را پیچیده و حاد می کند. این به هم ریختگی شامل عدم تقارن بدن در تحمل وزن(WBA)، ضعف عضلات، مختل شدن ادراک و احساسات، از بین رفتن قدرت مچ پا و وابستگی به افراد و تجهیزات برای دیدن می شود. دهه های زیادی است که WBA به عنوان عامل اصلی ناتوانی حالت ایستاده ی بدن در شرایط پس از سکته به شمار می رود که با افزایش سن، ناتوانی و WBA نیز افزایش خواهند یافت.
بی ثباتی در وضعیت ایستادن معمولا توسط پوسچروگرافی (Posturography) ارزیابی می شود. تخته ی تعادلی که برای این تست استفاده می شود به طور کمی حالت “ایستای” شخصی که به طور عمودی با چشمان باز یا بسته ایستاده است تعیین می کند.هنگامی که شخصی در حال راه رفتن است، حالت بدن دائما تغییر می کند و به حرکات فعالی برای به دست آوردن تعادل نیازاست. پوسچروگرافی ایستا و پویا نوسان های زیادی در حالت بدن افراد پس از سکته را نشان می دهند که به مقدار زیادی با عدم تقارن در تحمل وزن وابسته است.

هدف اصلی محققان این است که در سال های پس از سکته، بتوانند تعادل نسبی را در بیماران برقرار کنند. در این شرایط حالتی در نظر گرفته می شود که همه ی علائم دیگر در بیمار رو به بهبودی است و شرایط او رو به ثابت شدن و بهبودی می رود و استقلال خود را تا حد زیادی بازیافته است. هدف دیگر تحقیقات، میزان وابسته بودن تعادل به سن اشخاص بود. ویژگی هایی که مختص اختلال در تعادل بدن بود در دوگروه از افراد با سنین مختلف بررسی شد. محققان در انتها نتیجه گرفتند که اختلالات تعادلی بدن ممکن است حتی پس از یک دوره درمان بیماران در شرایط بعد از سکته ی مغزی ادامه پیدا کند.

ابزارها و روش ها

افراد شرکت کننده در تحقیقات:

برای حضور در آزمایش مورد نظر، از تمام اشخاص حاضر در آن رضایت گرفته شده بود. شرط ورود افراد به این تست، ثابت ماندن شرایط و تغییرنکردن علائم از 1 سال قبل از شروع تست، توانایی ایستادن بدون کمک و گرفتن توپ و پرتاب آن با استفاده از بدن ذکر شده بود. معیارهای خروج از مطالعه عبارتند از: زوال عقل، زبان پریشی، نیاز به کمک برای ایستادن، و ناتوانی در گرفتن و حمل کردن اشیا.
29 بیمار با سابقه ی سکته ی قبلی و 35 شخص سالم با شرایط یکسان که سلامتی آن ها کنترل شده بود، در این تحقیق شرکت کردند. آن ها بر اساس سن به دوگروه افراد زیر 65 سال وافراد زیر 65 سال تقسیم شدند.

روش های کاربردی:

ناتوانی در ایستادن به وسیله ی stabilometer با دقت زیادی قابل اندازه گیری است. افراد در هنگام ایستادن روی دوپای خود بر روی یک صفحه ی نیرو که فشار پایشان را برای یک دقیقه اندازه گیری می کند، ارزیابی می شوند. صفحه ی نیرو توسط بلوتوث به کامپیوتر متصل می شود. برنامه ی stance در کامپیوتر نوسان اشخاص را بررسی می کرد. در این حالت پوسچروگرافی ایستا انجام می شد که اشخاص با چشمان باز می ایستادند و سپس چشمان خود را به مدت 1 دقیقه می بستند. در این تحقیق توپ ها با وزن های متفاوت از دستی به دست دیگر توسط بیمار پاس داده می شدند. این حرکت موجب نوسان بدن و تغییر حالت از وضعیت نرمال خود می شد و شخص می بایست تغییرات لازم را برای فعال کردن بدن انجام می داد. توپ ها تعادل بدن را به هم زده و اصلاحاتی بر روی حالت عمودی بدن اعمال می کردند. سرعت تنظیماتی که در وضعیت بدن ایجاد می شد درتخته ی تعادلی نوشته می شد و رابطه ی بین سرعت حرکت شخص و وزن توپ در برنامه اعلام می شد. نتایج نشان دهنده ی آن بودند که مسیری که مغز برای تصمیم گیری در حرکت طی می کرد و سرعت تغییراتی که شخص بر روی توپ اعمال می کرد مستقیما به وزن توپ وابسته اند. نتایج یکسانی از آزمایش بر روی اشخاص دیگر به دست آمد.

نتایج :

با تست توپ که بر روی اشخاص انجام شد، افراد دائما از مرکز فشار خود حرکت کرده و مجبور به تغییر وضعیت بدن خود در حالت عمودی می شدند. وزن توپ ارتباط مستقیمی با مسیر حرکت و سرعت حرکت شخص دارد. در این تحقیق متد جدیدی برای پوسچروگرافی دینامیک برای تشخیص تغییرات به هنگام نوسان مورد استفاده قرار گرفت.
اولین یافته های این تحقیق آن بود که 4 سال پس از سکته، مسیر و سرعت حرکت بدن که توسط پوسچروگرافی ایستا و پویا ارزیابی شده بود، افزایش یافت. نتایج متفاوتی برای ایستادن گروه زیر 65 سال بر روی تخته ی تعادل با چشمان باز یا بسته مشاهده نشد. ولی در افراد بالای 65 سال که سکته کرده بودند، مسیری که برای حرکت توپ در مغز آن ها طی می شد طولانی تر بود.
بر اساس پوسچروگرافی پویا، تفاوت زیادی بین گروه جوان و گروه پیر وجود نداشت. اگرچه، پوسچروگرافی پویا درافراد زیر 65 سال نشان میداد مسیرها و سرعت بیشتری درمغز پس از حرکت بدن با حمل توپ های نیم و 1 کیلویی مشاهده می شود.

بررسی نتایج:

اختلال در تعادل بیماران پس از سکته به عوامل متعددی بستگی دارد و از استقلال بیماران در کارهای روزمره ی خود جلوگیری می کند. تحقیقات نشان می دهد گروهی از افراد که زیر 65 سال سن داشتند و سکته کرده بودند نسبت به گروهی که سکته نکرده بودند دچار عدم تعادل خیلی شدیدی در پوسچروگرافی پویا شدند ولی گروه بالای 65 سال که سکته کرده بودند هم در پوسچروگرافی ایستا و هم پویا عدم تعادل را نشان دادند. در عمل گروه جوان تر دارای حالت عمودی و وضعیت ایستادن بهتری بودند در حالی که گروه مسن در ایستادن هم با چشمان باز و هم با چشمان بسته مشکلات شدیدی داشتند.
همانطور که محققان نتیجه گیری کرده اند، حفظ تعادل در هنگام ایستادن مشابه تعادل در هنگام راه رفتن نیست. در سه ماه اول پس از شروع سکته، ضعف عضلات تعیین کننده ی تعادل بدن است و در موارد شدید قابل اندازه گیری نیست. سه الی 12 ماه بعد، هنگامی که پای دچار فلج عضلانی به اندازه ی کافی برای ایستادن قوی است، کاهش عدم تقارن در تحمل وزن بدن به طور موازی با نوسان حرکات بدن و کاهش وابستگی بصری، وضعیت پس از سکته را توصیف می کنند. این نتایج در تحقیقات گذشته ی افراد به دست آمده بود که به بیمارانی که پس از سکته کاملا درمان شده بودند نیاز بود تا بتوانند با پایی که دارای فلج عضلانی است و پایی که سالم است وزن بدن را در یک سمت تحمل کند. حالت موفقیت آمیزی که سمت پای فلج بر روی وزن بدن داشت 20 درصد بود، در حالی که طرف پای سالم حدود 47 درصد از وزن بدن را در بر می گرفت و بعدها تایید شد که ماندگاری عدم تعادل اساسا در شرایط تحریک شده باقی می ماند.
بر اساس این آزمایش ها، حتی 4 سال پس از سکته نیز می توان با پوسچروگرافی پویا وضعیت اختلالات در تعادل اشخاص را تعیین کرد که با استفاده از توپ هایی با وزن های مختلف میسر می شود.

بی ثباتی در وضعیت بدن سال های پس از سکته

بر اساس گزارش منتشر شده درباره ی اختلالات تعادلی در وضعیت پس از سکته، شدت عدم تقارن وزن بدن به نوسانات وضعیت بدن وابسته است ولی به تست های تعادل که در کلینیک ها گرفته می شود و افتادن های فرد بستگی ندارد. در نتیجه، عدم تقارن وزن بدن به اختلالات تعادلی وابسته نیست. در گزارش زیر، نتایج ما اختلالات وضعیت ایستای بدن را که توسط پوسچروگرافی حدود 3 الی 4 سال بعد از سکته در دوگروه افراد جوان و پیر انجام شده است، ارزیابی می کند.

مطالعات قبلی نشان دادند که پای دچار فلج عضلانی، حتی در صورتی که بزرگی عدم تقارن وزن بدن کاهش یابد، به ثبات وضعیتی کمکی نمی کند. اگرچه، عدم تقارن وزن بدن با استفاده از قراردادن یک کفی 10 میلی متری در کفش پای غیر فلج کاهش یافته بود و تعادل بیشتر شده بود، ولی عدم تعادل در وضعیت به طرزتعجب آوری تغییر نکرده بود. نتیجه ی کلی مطالعات تعادل در وضعیت پس از سکته این بود که بی ثباتی در وضعیت بدن به پای سالمی که به دلیل فلج بودن دیگری، وزن زیادی از بدن را تحمل می کند وابسته است.
بر اساس تمرین های روزانه و بررسی تعادل بیماران پس از سکته، برقراری تعادل نمی تواند به تنهایی با فیزیوتراپی بهبود یابد. این به معنی آن است که ماندگاری بی ثباتی وضعیت بدن پس از ترمیم مشکلات عضلانی، کیفیت زندگی افراد را تهدید می کند. به این منظور، این مشاهدات که نشان دهنده ی عدم تعادل در سال های پس از سکته است، اهمیت دارند. اگرچه، فیزیوتراپی بر روی توسعه ی پای فلج عضلانی تمرکز دارد، ترمیم این ناتوانی ها نمی توانند اختلالات افراد در ایستادن و راه رفتن را جبران کنند. در این راستا نقش اصلی سیستم عصبی مرکزی در حفظ بی ثباتی وضعیت بدن پس از سکته می تواند مورد بررسی قرار بگیرد. بنابراین مخچه در این مورد اهمیت بسیار زیادی دارد. این بخش از مغز با هرضایعه یا ضربه ای تحت تاثیر قرار می گیرد. مخچه می تواند اختلالات بلندمدتی در عملکرد اعضای بدن که موجب برقراری تعادل در وضعیت بدن می شوند ایجاد کند. بسیاری از ناهنجاری های اسکلتی/عضلانی بر اثر ضربه در این ناحیه از مغز، به وجود می آیند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *